Fayda Etmeyen Bir Gerçektir Son Pişmanlık

Bir gün yakın arkadaşım Ömer ile gezerken bir adam ve bir kadın vardı. Adam kadını takip ediyordu. Ömer ile ben de şüphelendim ve adamı takip etmeye başladık. Sonradan adam daha çok yaklaştı kadına biz adamı oyalamak için, “Abi bir bakar mısın?” dedik. Adama adres sorduk. Sonradan adam tarif edene kadar kadın gitmişti zaten. Ondan sonra biz güzelce yolumuza devam ettik. Adam tekrar karşımıza çıktı ve bu sefer kadına bağırıyordu.

Biz de susamadık. Ömer ile gittik adamın yanına. Dedik, “Abi niye bağırıyorsun, kadına bağırmak hakkın değil?”. Oradaki abiler geldi sonradan “çocuklar haklı” dediler. Adam bir şey diyemedi. Polisi aradılar. Ömer ile bizi de sorguladılar. Sonradan mahkeme günü geldi. Adam ile kadın tekrardan karşı karşıya geldiler. Adam tekrar orada kadına şiddet yapacaktı. Oradaki insanlar izliyordu sadece. Orada güvenlik müdahale etti. Sonradan mahkemeye çıktılar. Mahkeme sadece ev hapsi verdi, o kadar. Kadına şiddet etti, suçu sadece ev hapsi idi. Adam bu ev hapsini dinlemeyip tekrardan kadının yanına gitti. Kadın bu sefer adamı istemedi.

Şiddet uyguladığı için adam pişmandı; ama son pişmanlık neye yarar, ne yapsa kadına kendini affettiremezdi. Kadınlar bizim her şeyimiz. Onlara gözümüz gibi bakmalıyız. Aynısı o adamın kız kardeşine yapılsa adam kafayı yerdi. Kimsenin yerine koymadı kendini. Biraz empati yapması lazımdı. Adam ev hapsini de dinlemediği için tekrar mahkemeye çıktı. Bu sefer hapis cezası aldı ve anladı ki bir daha bir kadına vuramayacağını; ama son pişmanlık neye yarar? Hapishaneye girdiği zaman dışarıdaki özgürlüğün anlamını çok iyi anlıyorsunuz. Adam bir zaman sonra cezasını çekip çıkıyor ve artık kadınlara gözü gibi bakıyor. Bu, onun içinde bir ders oluyor. Ömür boyu da o kadına yaptıkları ile vicdan azabı çekiyor; ama son pişmanlık fayda etmiyor hiçbir zaman.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir