Bir Umut

21 Nisan 2005’te tombul bir bebek olarak dünyaya gelmişim. Ailemi çok sevindirmişim. Bazı çocuklar büyükçe şımarıklıkları da yaşla beraber büyüyor ama benim hiç öyle bir sorunum olmamış, gayet uslu, sessiz bir çocukmuşum. Zamanla yaşlarımız büyüdükçe dertlerimiz ortaya çıkmaya başladı. Hayat bana ilk darbesini 7-8 yaşlarındayken vurdu.

Annem ile Babam ayrıldı.

Buna rağmen yine de dik kalabilmiştim. Anneannem, Dedem, Dayım, Annem her zaman bana destek oldular, Babamın ara sıra aklına geliyorsam arayıp soruyordu o zamanlar tabi ki ister istemez psikolojik olarak etkileniyordum. Zaman geçtikçe bu duruma da alıştım. Babam beni 2 yıl boyunca hiç aramadı, neredeyse bir babamın olduğunu unutmuş gibiydim ama hayatımdan da memnundum. Ailem, sevdiklerim yanımdaydı.

Bir yaz akşamı saat 11.30 gibi Anneanneme bir telefon gelmiş ben o sırada uyuyordum. Babaannem fenalaşmış ve babamda beni almaya gelmiş, düşünsenize sizi iki yıl boyunca hiç arayıp sormayan adam bir gecede sizi almaya geliyor ve sizin bundan hiç haberiniz yok. Dedem beni babamın yanına götürmüştü, ben tabi gördüğüm gibi ağlamaya başlamıştım bana sarılmaya çalışıyordu ben hiç oralı olmuyordum.

O gece babamla beraber gitmedim, gitmek istemedim. Bu olaylar olduktan sonra babam ara ara beni görmeye geliyordu, doğum günlerimde elinde pasta ile evimin önüne kadar gelip kutluyordu, ardından beni alıp gezdiriyordu, bir anda ilgi odağı ben olmuştum, benimle daha sık görüşebilmek için telefon bile almıştı ama pek işe yaramıyordu yine ben arayıp, sormadığım sürece ondan bir haber yoktu. Bayramlarda, özel günlerde yazmama rağmen görüyordu ve bir şey yazmıyordu. Ben büyüyüp onun yanına gitmeye başladım, bu sayede beraber azda olsa vakit geçirebiliyorduk. Bir zaman sonra beni kız arkadaşıyla tanıştırdı, zaten babamla yeni yeni vakit geçirmeye başlamışken bide bu çıktı. O ablanın da benden bir yaş küçük oğlu vardı.

Babam ile Abla iyi anlaştıkları için evlendiler. Babam her ne kadar beni evine kalmaya çağırsa da ben gitmiyordum, daha tanımıyordum ablayı. Dört yıl evli kaldılar sonra boşandılar. Babamın zaman geçtikçe hastalıkları ortaya çıkmaya başladı. Troit bezi kanseri olmuştu, tek böbrekti. Zaman geçtikçe biz iyi oldu derken o daha da kötüye gitti, birçok kez ameliyat oldu. Araya pandemi girdi biz babamla en son pandemiden önce görüşmüştük. Pandemi zamanında daha da kötüye gitmiş kanser vücudunun her yerine yayılmış. Babam yaşamayı pek önemsemezdi, istediği de olmuştu. 5 Haziran 2020 de vefat etti. Hem benim hem babaannemlerin içine bir ateş düşürdü.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir