Korku Dolu Bir Gün

27 Temmuz 2017 günü İstanbul’da akşamüstü saat 18.00 saatlerinde güneşli güzel bir havanın birden gri bulutlarla tüm gökyüzünün kaplanıp fırtınanın gelmesiyle başladı her şey o gün İstanbul’da kuzenlerimi ziyarete gitmiştik İstanbul’a gelmişken biraz gezelim dedik ve teyzem bizi Eminönü’ne götürüp gezdirmişti saat 17.20 gibi Eminönü’nde yemek yiyip gemiyle Üsküdar’a geçecektik saat 17.50 de gemiye bindik gemide açık alana çıkıp resimler çekiniyorduk her şey çok güzeldi birden bulutlar kapladı gökyüzünü hafif yağmurda yağmaya başlamıştı ama biz fotoğraf çekinmeye devam ediyorduk birden teyzem aaa gemi yanıyor diye bağırdı herkes yandaki geminin nasıl yandığına bakarken birden dolu yağmaya başladı.

Herkes içeri kapalı alana geçmeye başladı ben çok korkuyordum gemi çok fazla sallanmaya başladı.

Merdivenlerden inerken düşmeyeyim diye korkuluğa tutundum o esnada elime dolu düştü canım çok acımıştı ama korkudan acıyı pek hissetmiyorum fırtına ve dolu yağışı çok olduğu için kaptan gemiyi durdurmuştu denizin ortasında gemiyi sadece dalgalar hareket ettiriyordu bir sağ bir sola doğru yatıyordu gemi kardeşim ve kuzenim korkudan çok ağlıyordu Makedonya’dan gelen turistlerin çoğu korkudan bayılmıştı aradan 15 dakika geçtikten sonra kaptan tekrar gemiyi çalıştırdı ve kıyıya yanaştı ama dışarda çok şiddetli yağmur yağmaya devam ediyordu geminin çıkışında da bir genç adam oturmuş gitar çalıyordu kendimi Titanic filminde gibi hissetmiştim gemiden ilk çıkan biz olmuştuk yağmur şiddetinden dolayı gişelerin olduğu yere gitmemiz söylendi oraya gittik ama her yer su içerisindeydi camlar patlamış insanlar korkudan ağlıyordu yağmur hafifleyince gişelerden çıktık ama dışarısı çok fenaydı eve gidebilmek için araba arıyorduk ama trafik çok kitliydi arabaların üstlerine ağaçlar düşmüş doludan kaportalı delinmişti araba yoktu eve gidebileceğimiz dik bir bayırlı yolu yürümeye başladık en sonunda bir otobüs bulduk ve hemen bindik telefonlarımızı açıp baktığımızda şaşırdık herkes bize ulaşamadığı için çok korkmuş eve gidip haberleri izliyorduk aslında haberlerde gösterilen çok az olan kısmıydı o doluların büyüklüğü anlatılanlardan daha çoktu ve artık ordan yine geçerken içimde hep korku oluşuyordu.

27 Temmuz 2017 günü İstanbul’da akşamüstü saat 18.00 saatlerinde güneşli güzel bir havanın birden gri bulutlarla tüm gökyüzünün kaplanıp fırtınanın gelmesiyle başladı her şey o gün İstanbul’da kuzenlerimi ziyarete gitmiştik İstanbul’a gelmişken biraz gezelim dedik ve teyzem bizi Eminönü’ne götürüp gezdirmişti saat 17.20 gibi Eminönü’nde yemek yiyip gemiyle Üsküdar’a geçecektik saat 17.50 de gemiye bindik gemide açık alana çıkıp resimler çekiniyorduk her şey çok güzeldi birden bulutlar kapladı gökyüzünü hafif yağmurda yağmaya başlamıştı ama biz fotoğraf çekinmeye devam ediyorduk birden teyzem aaa gemi yanıyor diye bağırdı herkes yandaki geminin nasıl yandığına bakarken birden dolu yağmaya başladı herkes içeri kapalı alana geçmeye başladı ben çok korkuyordum gemi çok fazla sallanmaya başladı merdivenlerden inerken düşmeyeyim diye korkuluğa tutundum.

o esnada elime dolu düştü canım çok acımıştı ama korkudan acıyı pek hissetmiyorum fırtına ve dolu yağışı çok olduğu için kaptan gemiyi durdurmuştu denizin ortasında gemiyi sadece dalgalar hareket ettiriyordu bir sağ bir sola doğru yatıyordu gemi kardeşim ve kuzenim korkudan çok ağlıyordu Makedonya’dan gelen turistlerin çoğu korkudan bayılmıştı aradan 15 dakika geçtikten sonra kaptan tekrar gemiyi çalıştırdı ve kıyıya yanaştı ama dışarda çok şiddetli yağmur yağmaya devam ediyordu geminin çıkışında da bir genç adam oturmuş gitar çalıyordu kendimi Titanic filminde gibi hissetmiştim gemiden ilk çıkan biz olmuştuk yağmur şiddetinden dolayı gişelerin olduğu yere gitmemiz söylendi oraya gittik ama her yer su içerisindeydi camlar patlamış insanlar korkudan ağlıyordu yağmur hafifleyince gişelerden çıktık ama dışarısı çok fenaydı eve gidebilmek için araba arıyorduk ama trafik çok kitliydi arabaların üstlerine ağaçlar düşmüş doludan kaportalı delinmişti araba yoktu eve gidebileceğimiz dik bir bayırlı yolu yürümeye başladık en sonunda bir otobüs bulduk ve hemen bindik telefonlarımızı açıp baktığımızda şaşırdık herkes bize ulaşamadığı için çok korkmuş eve gidip haberleri izliyorduk aslında haberlerde gösterilen çok az olan kısmıydı o doluların büyüklüğü anlatılanlardan daha çoktu ve artık oradan yine geçerken içimde hep korku oluşuyordu.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir