Liseli

Daha yeni lise hayatına atılmıştım arkadaşlarımla aram çok iyi fazla güveniyordum.

Ne  çok arkadaş iyidir ne çok güvenmek bu dersi çıkarmıştım. Lise hayatımın eğlenceli geçeğini sanıyordum, ta ki virüs gelene kadar, hastalıklı hayatımız başlamıştı ilk seferlerde ciddiye almıyor dalga geçiyordum oysaki bizi dalga gibi savurdu. Okullar tatil olmuştu artık bir oh çekmiştim sabaha kadar oturup yatıyordum tek istediğim buydu oldu da ama bir zamandan sonra anladım ki Virüs çok artıyor çok ölümler oluşuyordu. Kısıtlamalar geliyordu korkmaya başlıyordum, kendim için değil Ailemi kaybetmekten korkuyordum.

Kısıtlamalar geldikçe insanlar deliriyor kıtlıktan çıkmışçasına marketlerde bir şey bırakmamak üzere her şeyi alıyordu bu daha fragmandı en kötüsü olan daha yeni başlıyordu. Artık sıcaklar gelmişti insanlar sıkılıp gezme derdindeydi gezerken de ne dikkat ediyor ne de maske takıyorlardı, sadece kendilerini zarara sokuyorlardı çevredeki insanlara da etkisi oluyordu. Havalar güzelleştikçe insanların hiçbir şey umurlarında değildi bu git gide beni korkutmaya başladı gerçi sadece yazın değil şuan da bile insanlar kurallara uymuyor. Kendi adıma konuşmak gerekirse Lise hayatım bir telefon üzerinden geçip gidiyordu, bir zamanlar telefonu elimden düşürmeyen ben artık teknoloji aletlerden sıkılmaya nefret duymaya başlamıştım. İçimde ne kadar nefrette olsa kopamıyordum en kötüsü bile bildiğim halde elimden bırakamıyor bu sayede bağımlı hale gelmiştim.

O kadar alışmıştım ki maske o kadar beynime işlemişti ki takmayınca kendimi garip ve boş hissediyorum. Ne garip bir duygu değil mi? Bir zamanlar maske takan insanlara hor gözle bakıyorduk şimdi ise tam tersi maske takmayan insanları hor görüyoruz. Artık her günüm evde bir senedir aynı hayatı yaşıyorum, arada bir çıkıyorum ama insan sürekli bir tedirgin halde oluyordu. Önce ailemi düşünmek üzere kurallara uyuyordum daha corona olmadım olmadan öncede hayatımızdan çıkıp gitmesini istiyorum bırakın coronayı, grip bile olmuyorum. İçim hala bir huzursuz delirmişçesine sürekli lise hayatımın bittiğini düşünüyordum! Ya ilerde çocuğum sorarsa lise hayatımı? İçimde o bağımlı olduğumuz teknoloji aletlerinde geçti mi diyecektim, kim bilir?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir